Brief aan een gevluchte moeder

Lieve gevluchte moeder,

Vandaag, de eerste schooldag van het nieuwe schooljaar. Als ouder sta ik op het plein en kijk om mij heen, net als vorig jaar. Ik hoop jou en je kinderen te zien, te merken dat jullie er gewoon zijn, alsof er niets gebeurd is. Tegen jullie zeggen hoeveel we jullie gemist hebben.
Helaas…
Je bent er niet. Je kinderen zijn niet in de klas. Je komt ook niet meer terug zeker?
Ik snap het. Of eigenlijk snap ik het niet. 

Hoe heb je jezelf gevoeld dat je de beslissing hebt genomen je kinderen weg te rukken uit hun vertrouwde omgeving? 
Hoe heb je jezelf gevoeld dat je ervoor hebt gekozen om op de vlucht voor politie, jeugdzorg en vader te vertrekken naar een voor ons onbekende bestemming?

Mijn dochter, de vriendin van die van jou.
Mijn zoon, in de klas bij die van jou.
Ik, op het schoolplein naast jou, thuis bij jou, jij bij mij.
Ik snap het. Of eigenlijk snap ik het niet.

Hoe heb je jezelf gevoeld dat je jezelf en je kinderen liever in het onbekende en de onzekerheid over wel of niet gevonden worden stortte dan in onzekerheid de uitspraken van rechters en jeugdzorg afwachten? 
Hoe heb je jezelf gevoeld dat je liever op de vlucht bent dan vertrouwt op het systeem, jezelf als goede moeder en alle mensen om jullie heen die wel het beste met jullie voorhadden?

Was je in de war, gek, labiel, onverantwoordelijk, psychotisch of depressief?
Of was je bang, erg bang, nog banger, doodsbenauwd en boos?
Voelde je machteloosheid, woede, angst, verbittering… Ik weet het niet.
Ik weet wel hoe ik me voel als ik aan jullie denk: nog steeds vol ongeloof, verdrietig, angstig, onwerkelijk, boos, dom, blind,...

Heb ik dit moeten zien aankomen? Heb ik iets kunnen doen om dit te voorkomen? Heb ik verkeerde dingen gezegd, gedaan? Ben ik blind en egoïstisch geweest? Heb ik je de rug toegekeerd toen jij me nodig had?
Heb ik alleen maar gezien wat ik wilde zien? 
Was jullie vlucht te voorkomen?

Ik moet geloven dat je dacht dat dit je enige en beste optie was. En dat jullie gelukkig zijn.
Ik snap het. Of eigenlijk snap ik het niet.

Liefs,
Marjolijn